replika telefonlar ile mahser bilgileri89 bugün sizler icxin yazılaımı yazan replika telefonlar diyorki Sick izlerken hortumun alı ucu, bir kilometre kadar ötede toprağa ^,;di >e çatısı metalden çapılmış ıı/nn, mavi bir bina oto yedek parça kereste deposu olabiliali- gürültüyle patladı. Niek duyamadı elbette.^j-jonuhaşlan açağa sarsan titreşimi bissetmemesi mümkün değildi. Bi-tortum içindeki tüm havayı çekip almış gibi içe doğru patlamıştı. He-^şmrasında teneke çatı ikiye ayrıldı. Parçalar çılgınca diınerck göğe Nick olan biteni büç ülenmişçesine izliyordu.
En körü kâhtıslannuia oUınlunı Inıkıyonmı.diye düşündü. Bazı an-girbenzese de aslında bu bir insan değil hortumdu. Önüne çıkan her ^söküp yok ederek batıdan yaklaşan, ıntıazzam bir felaketli. Bu...
Biri,iki kolunu birden kavrayarak ayaklarım yerden kesti ve onu ahı--iaııeçekti. Tom Cullen'a baktı ve bir an onu gördüğüne şaşırdı. Fırtına tsideta büyülemiş. Tom Ctıllen diye birinin varlığını unutmuştu.
"Aşağı!" dedi Tom nefes nefese. “Çabuk! Çabuk! Aman yabbi! Hor-* Hortum!"
! N'ick sonunda korkuya kapıldı, içinde bulunduğu yarı kendinden 33İŞ halinden kurtulup, nerede ve kiminle olduğunun tekrar farkına iSâToın'un kendisini ahırın fırtına sığmağına inen basamaklara götür-'rcneizin verirken tuhaf, belirgin bir titreşim hissetti. Bir ses duymaya sıakınolan tecrübesi buydu. Beyninin merkezini didikleyen bir ağrı gi-’^.StMtra. Tom'un ardından basamakları inerken luiyalı boyunca unuta-bir şey gördü: ahırın duvaıiarını oluşturan tahtalar, görünmez Lij^lerce çekilen çürük, kahverengi di.şler gibi teker teker yerlerinden «^havada dönerek yük.seliyordıı. Yere saçılmış samanlar, içeride ,1^ bir düzine minyatür hortımum olkisiyle yükselip dönmeye baş-ii.Tuhaf titreşim, daha da ısrarlı bir hal almışlı.
Tem ağır, ahşap bir kapıyı açıp oıuı içeri illi, Nick'in burnuna rutubet mkkokulan geldi. Soluk ışıkta sığmağı, sıçanlarca kemirilmiş bir ' cesetleriyle paylaşmakta olduklarım görmüştü. Tom kapıyı sertçe zifiri karanlıkta kaldılar. Tilfeşim azaldı, ama o zaman bile ta-kesilmedi.
löm karanlıkta elini bulup sıkıca kavrayınca Nick onu kendine çek tı. l'ıtıodigmi hissedince ağlayıp ağlamadığını veya ona bir şey söylemeye çalışıp çalışmadığım merak etli. Bu düşünceler kendi korkusunu bira^ a. alttı \e koluıııı Tom'un omzuna atlı. Tom da ona .sarıldı ve karanlıkta İmbııieriııe sokulmuş halde ayakta durdular.
Niek'in ayaklarının altındaki titreşim arttı; yüzünün önündeki hava bile tiiıvşİNor gibiydi. Tom. ona daha da sıkı sarıldı. Kör ve sağır halde olacakları Ivkledi \ e Ray Booth diğer gözünü de zarar vermiş olsa hayatının hep böyle yarım devam ettirebileceğini düşündü. Böyle bir şey gerçekleş, miş ols.ıydı herhalde kendini günler önce vurmuş ve böyle bir eziyete son sermiş olıırdıı.
Daha sonra saatine baktığında gördüğüne neredeyse inanamaya-eakiı. Karanlık sığınakta sadece on beş dakika mı kalmışlardı? Saati hâlâ işler halde olduğuna göre bu doğru olmalıydı. Zamanın ne kadar öznel ne kadar göreceli olduğunu o ana dek anlayamamıştı. Ona göre içeride en az bir saat, halta iki veya üç saat kalmışlardı. Ve zaman ilerledikçe sığınakta l'oın ile y alnız olmadıklarına inanmaya başlamıştı. Ah. cesetler vardı-zavallı bir adam sonları yaklaşınca, belki yüksek ateşin etkisiyle onlan doğal telaketlerden koruyan sığınağın hastalıktan da koruyacağını varsayarak bölün ailesini buraya getirmişti- ama Niek'in kastettiği onlar değildi. Niek'in düşüncesine göre bir ceset, sandalyeden, daktilodan seya bir halıdan lai ksiz bir nesneydi. Bir ceset, sadece yer kaplayan, hareketsiz bir şeydi. Onun hissettiği, bir başka varlıktı ve kim -ya da ne- olduğuna dair inancı giderek kuvvetleniyordu.
Rüyalarında hayal bulan Kara Adam'dı, siklonun kara kalbinde varlığını hissettiği yaratıktı.
Bir yerde... köşede ya da belki lam arkalarında... onları izliyordu. Ve bekliyordu. Doğru an gelince onlara dokunacaktı ve... ne olacaktı? Korkudan akıllarını kaybedeceklerdi elbette. Sadece bu. O onları
Tanı kapıya alılıp açarak dışarıda r.*; cis.- ,a er; şukan çıkacaktı ki 1-^,1^oiHİm'önce davramh. Nick'in ranu/iarı.'.a to.anan kol hızla kaybol-i^rdındi'n sığınağın kapısı aniden açdr;, .e işer-, ‘sıck'in sağlam gözü-l.orunıak için elini kaldırmasına .el'j-:ç
çariak bir ışık doluverdi. pCullen'ın bir hayalete bcn/cr silue>;.r,;.', .ar.'.a/ıJan tırmandığını gö-Lpıibi oldu ve göz kamaştıran aydınlıkla Tepeye vardığı
I jiadagözü ışığa yeni alışmıştı.
Aşağı indikleri sırada havanın bu ka :a.' a.ö niık olmadığını düşündü jliemensonrasında nedenini gördü. .-Ahırın çat..; ‘^cmuştu. Sanki cerrahi Ujmüdahaleyle alınmıştı; o kadar temiz n.r .• rjpudu ki \erde ne kıymık Lçalarınede başka bir döküntü vardı. I,. ç.j’; ı.in.;. ust katın yan tarafın-Uıısarkıyordu ve üzerlerindeki bütün tafıtıbar ncred-e>>e ayrılmışlı. Ahırda I atmak, tarihöncesi bir canavarın isk-clennı.n içinde f-imak gibiydi.
Tom hasar tespiti için durmamıştı. .-Murtian r-->ıan kovalıyormuşça-«i!iakaçıyordu. Sadece bir kez ardına baktı, dehşetle irileşmişti.
Işiikendine engel olamayarak om/u u/cr.nucri gerişe, sığmağa baktı, tomaklar gölgelere doğru iniyordu, /cnnndeki samanları ve gölgeler İlden çıkan iki eli görebiliyordu, f-^armaklarının butun elleri, kemiklere [Msıçanlarca kemirilmi.şii.
Aşağıda biri varsa da Nick görmedi
Görmek istemiyordu /aleti.
Tom'un peşinden gidi.
Tom bisikletinin yanında litrevcrek bekli .ordu. Nıck bir an fıriına-1-3 seçiciliğin i şaşkınca düşündü. Ahırın neredeyse lamamını yerinden biiışken bisikletlerini olduğu yerde bırakmıştı. O sırada Tom’un ağla pltâolduğunu fark etli. Yanına gidip kolunu omzuna altı. Tom irileşmi
HİMklellerini horlımıun otları yolup toprağı altüst etliği patika üzerinden anayola götürdüler. Morlum, Rosston’un batısında yerle temas elmiş. 2S.k Karayolırmı batıda doğuya geçmiş, çitleri ve kabloları piyano tellen gibi havaya savıırmıış. ahırın solundan geçerek arkasında duran-bir /amanlar duran-eve lam eepheden dalmıştı. Tarlada bıraktığı iz. dört yüz metre ileride aniden son buluyordu. Bulutlar artık dağılmaya başlamıştı (hâlâ halir, lerahlalıeı bir yağmur çiseliyor olmasına rağmen) ve kuşlar kaygısı/.ea cıvıldıyordu.
Niek bisikletini çilin üzerinden anayola doğru aşıran Tom'un belirgin kaslarına baktı. Adam hayatımı kurtardı, diye düşündü. Daha önce hiç horlum görmemiştim. Onu daha önce düşündüğüm gibi May'de bırakmış oksaydım şimdi ölmüş olacaktım.
Kendi bisikletini de çitin üzerinden aşırdı ve Tom’un sırtına hafifçe vurarak gülümsedi.
Birini daha bıılmaımz gerek, diye düşündü Nick. Ona teşekkür edebilmem için bu şart. Ve adımı söyleyebilmem için. Okuyamadığı için daha adımı bile bilmiyor.
, ehlikc her yerdeydi; evlerin içinde, bir sonraki -. ırapn ar<\ııula, \vaua ,1,yollara saçılmış arabalarla kamyonların aliında (Jrada yoksa, rnut-,,iH)cvinnıdcydi. Birkaç yaprak ötede. Varlığının Vıer parçası ie
ke/. yuşayan insanlmcii hırakılmı:} olması muhtemel işaretler şakla-jik iki günlük bir kamp aleişi ve vurulup itinayla iemizle^jj^,%; geşık. Ama insan yoklu. Mu kadarı insanın dengesini bozmaya du. (,'ünkü
Düşünceleri bir kenara bırakarak haritanın üzerine eğildi. Yola rt... ederkrse belki tepeden a.şağı yuvarlanan bir kartopu gibi büyürlerdi. ian varsa orasıyla Nebraska arasında birkaç kişiye daha rasilarlardı daha büşük bir grupla karşılaşıp onlara katılırlardıl. N'ebraska'dan başka bir yere giderlerdi herhalde. Sonunda bir ödülün bulu""’''^':; cera gibiydi bu... ne kutsal kâse, ne de örse saplanmış bir kılıç sardı.
Kuzesdoğuya dönüp Kansas'a doğru gideriz, diye düşündü. 35. raş-du onları 8l’e. kusursuz bir dik açıyla 92. Karayoluna bağlanan S! ■ Sj>edeholm. Nebraska’ya ulaştırırdı. 3ü. Karasolu. bir dik üçgenin hipe^;.. nüsü gibi ikisini birleştiriyordu. Ve o üçgenin içinde bir yerlerde, nişaiin-dikı kasaba vardı.
Orayı düşünmek, içini beklentiyle titretiyordu.
Gözucuyla bir hareket fark edince başını kaldırıp baktı, Tom. ikielı-sa yumruk yapmış, gözlerini ovuşturarak olurusordu. .Ağzı de\ eıbibır esoemeyie açıldı ve yüzünün aşağı kısmı neredeyse görünmez oldu. Nıi oruı sıntmca Tom da aynı şekilde karşılık verdi.iyinde kan gibi görünen kiiyiik daireler vardı; sessizce doğmakla olan Inrnncn ay. gözlerinden yansıyordu. Kargaya dair. Niek'in hoşlanmadığı, onu ledirgin eden bir şey sardı, ama ne olduğunuçı. karamıyordu, bir laş bularak kargaya doğru Inlallı. Karga ona kinle bakar gibi oldu ve kanallarını yırparak karanlığın iyinde gözden kay Nıldu.
Ogeee riiyasında yalıda dikilen, yüzü olmayan adamı gördü. Ellerini doğuya uzalmışlı. Ardından mısırları boyıııuı aşan mısırları- gördü se müzik sesini duydu. Ama bu kez, müzik olduğunun bilincindeydi \e gitar sesi olduğunu biliyordu, .'jalağa karşı mesanesi acı serecek kadar dolu se \ kulağında kelimeler ynılayarak uyandı: Hıiıuı \/)oeı/ı7 \>uı JcrUr... ğiıı :aman beni görmeye g<7.
O gün öğleden sonra 160, Karayolu'ıulakı C'omanche kasabasından geçerek doğuya doğru ilerledikleri sırada kiiyiik bir bizon sürüsü görerek hayretle bakakaldılar. Yaklaşık bir ıliızine bizondan oluşan sürü, otlanacak bir yer arıyor olmalıydı. Yolun kuzey inde dikenli teller sardı, ama görünüşe bakılırsa bizonlar geyınenin bir ydlunu bulmuştu.
“Bunlar ne?" diye korkuyla sonlu l'om. ' İnek değiller!"
Nick konuşamadığı. Tonı ila okuyamadığı için ne olduklarını ona anlatamadı. 8 Temmuz IW0 gecesini. Deerbead'in altmış kilometre batısında, açık bir çildik alanında geçirdiler,
9 remınuz günü öğle yemeklerim kısmen sanmış bir çildik esinin ön bahçesindeki yaşlı, zaril karaağacın gölgesinde yediler, Tom lekeliyle bil konserveden çıkardığı sosisleri yerken diğeriyle oyuncak arabalarını istasyona sokup çıkanyordu. Hu arada popüler bir şarkının nakaratını hiç durmaksızın Ickrarlıyoidu. Niek. rom un dııdaklarmm oluşturduğu keii-
jf^riidarn bebeğim, erkeğini anlıyor musun?” tikenin büyüklüğü Nick'in moralini bozuyor ve onu hayrete düşürü-^ şansının er geç yaver gideceğini bilerek başparmağım uzatıp yol „._,nmla beklemenin ne büyük bir avantaj olduğunu daha önce l'ark et-^lişti. Bekleyişinin sonunda çoğunlukla bacaklarının arasında bira ku-j bulunan bir adamın kullandığı bir araba, onu almak için dururdu. şBiıereye gittiğini sorar, Nick de daha önceden hazırlayıp göğüs cebine rjuğu. üzerinde, “Merhaba, ben Nick Andros. Sağır ve dilsizim. Kusu-^Sıkmayın. ...’ya gideceğim. Götürdüğünüz için teşekkürler. Dudak oku-tbiiyorum.”yazan notu uzatırdı. Ve böylece yola devam ederdi. Adamın ,r,r ve dilsizlerle bir sorunu yoksa (azınlıkta olmalarına rağmen böyle jıjeıvaıdı) onu gideceği yere kadar ya da o replika telefonlar yönde belli bir mesafe götü-.-dû. .Araba kilometreleri yutar, hızla ilerlerdi. Araba, bir tür teleportas-aiı.Haritayı mağlup ediyordu. Ama artık arabalar yoktu. Aslında yol-;,Tntıkanjk olmadığı, uzunluğu yaklaşık yüz kilometreyi bulan bölüm-(.i bir araba, dikkatli gidildiği takdirde çok işe yarayabilirdi. Yolun tı-[ûjı|ı yerde aracı bırakır, biraz yürür, bir başka araç bulurdu. Araba ajymca, bir devin göğsünde yürümeye çalışan karıncalardan bir fark-îiblmıyordu. Bu yüzden Nick sonunda biriyle karşılaştıklarında (bu-0eninde sonunda gerçekleşeceğini varsayıyordu) otostop yaptığı gün-t-jekigibi olacağını yarı diliyor, yarı hayal ediyordu; Bir sonraki tepeye .tanan arabanın metal akşamının o tamdık pırıltısı gözünü alacak, içi Sııilukla dolacaktı. Son derece sıradan bir .Amerikan arabası olacaktı, '"Chevy Biscayne veya Pontiac Tempesi, sevgili Detroit y ürüyen demiri, şîiierindeki araba hiçbir zaman bir Mazda veya Honda ya da Yugo ol-itiii.Amerikan güzeli yol kenarına yanaşacak v e direksiyonun gerisinde idam göreceklerdi, güneş yanığı dirseğini camdan ukala bir tavırla çı-i3işbiradam. Adam güliimsiiy'or olacak ve şöyle diyecekti. "Vay canı-Szigördüğüme çok sevindim çocuklar! Atlayın hadi! Atlayın da ne-■:gideceğinıize bakalım!”
Bir çiftlikte, yaşlı bir elma ağacı Inılııııışlardı. Dalları, küçük, ye^j) olmalarla doluydu. Ekşiydiler, ama Nick ve lom taze meyveye o kadar hasaMii ki elmaların tadı, ecııııcilcn çıkmaymış gibi geliyordu. Nick iki ta-neden şonra kendini kontrol ederek dıırmavı başardı, ama Tom açgözlülükle allı tanesi çekirdekleriyle birlikle midesine indirmişti. Nick'in durmasına dair işaretlerini görmezden gelmişti. Tom l'ullen kalasını bir şeye takmışsa dön yaşında yaramaz, bir çocuğun çekiciliğine sahip olabiliyordu.
Böyleee o sabah on birde başlayan ishal, gün boN unca kendini sıkça gssstermiş ve Tom bağırsaklarını saneılar eşliğinde boşaltmak durumunda kalmıştı. ^Tlzünden oluk oluk ter boşanıyordu. İnliyor, çok dik olmayan yokuşlarda bile inip bisikletini ilmek zorunda kalıyordu. Nick durumun verdiği rahatsızlığa rağmen hüzünle karışık bir ilgiyle onu izliyordu.
Saat dört civarında Pratt kasabasına vanlılar ve Nick o gün için yeterince ilerlediklerine karar verdi. Tom bir otobüs durağının gölgesindeki banka minnetle uzandı ve hemen uyudu. Nick, onu orada bıraktı ve terk edilmiş işyerlerinin bulunduğu bölgeye giderek bir eczane aradı. Biraz Pepto-Bismol bulacak ve uyandığında, istese de istemese de Torna zorla içi- > reeekti. İşe yaraması için bütün şişeyi bitirmesi gerekecekse sorun değildi. ; Ne gerekiyorsa yapacaktı. Ertesi günü daha verimli geçirmekte kararlıydı.
Pratt sinema salonuyla hamburgerci arasında bir Rexall‘‘* buldu. 'replika telefonlar Açık kapıdan içeri girerek sıcak, bayat, tozlu kokuyu içine çekti. Başka i' kokular da karışmıştı. En kuvvetlisi parrümdü. Belki sıcak yüzünden bazı şişeler patlamıştı.
Nick, Pepto-Bismol’ün sıcaktan etkilenip etkilenmediğini hatırlamaya çalışarak zatlarda mide ilacını aramaya başladı. Herhalde etiketinde yazardı. Bakışları bir mankenin üzerinden geçti ve sağdan ikinci sırada aradığını buldu. Tam o yöne doğru iki adım atmıştı ki daha önce hiçbir eczanede manken görmediği geldi aklına.
(*) Tezgâh üslü ilahlar ve ucuz kozmetik malzemeler salılan ıliikkân.
pirelinde parfüm, diğerinde kapağıyla hiç kıpırdamadan dikiliyor-(^'jııi mavisi gözleri hayretle irile.^mişli. Kahverengi saçlarını, uçları |.ıiıideli inen parlak, ipek bir eşarpla bağlamıştı. Üzerinde pembe, dar Üj^ıız ve külotla karıştırılabilecek kısalıkta bir kot şort vardı. Alnı sivil-r,(|edoluydu, çenesinin tam ortasında da kocaman bir tane vardı.
Eczanenin ortasında donakalmış halde birbirlerine baktılar. Sonra I jdıi''’ kızın elinden düşüp parçalandı ve içeriyi, bir cenaze evini ,jida!an keskin bir kokuyla doldurdu.
■Tanrım, sen gerçek misin?” diye sordu titrek sesle.
Nick’in kalbi deli gibi çarpmaya başladı, kanının şakaklarını çılgın-I ..;ıirladığını hissedebiliyordu. Görüşü bile hafifçe bulanıklaştı ve gözle-ınönünde beyaz noktacıklar belirdi.
Başını salladı.
"Hayalet değil misin?”
N'ick başını iki yana salladı.
'0halde bir şey söyle. Hayalet değilsen bir şey söyle.”
Nick bir elini önce ağzına, ardından boğazına götürdü.
"Bu da ne demek oluyor?” Kızın sesi hafifçe histerik birtonabürün-.N'ick bunu duyamıyor ama hissedebiliyor ve yüz ifadesinde görebi-ıtudu. Ona doğru bir adım atmaya korkuyordu, çünkü atarsa kız kaça-1,10.Başka birini görmekten korktuğunu sanmıyordu; kız, hayal görmeye |;.!adığından, aklını kaçırdığından korkuyordu. O negatif dalgayı tekrar ::»eîti. Bir konuşabilseydi...
Sessiz hareketlerini tekrarladı. Ne de olsa tek yapabileceği buydu. Bu I a kavrayış gerçek le.şt i.
“Konuşamıyor musun? Dilsiz misin?”
Sick başını salladı.
Kız sinirli bir kahkaha attı. “Sonunda karşıma biri çıkıyor, o da Idsızha?”
■Vickomzunu silkti ve hafifçe gülümsedi.replika telefonlar sundu..
