replika telefon ve varlık hiclik22 sizlee en güzel yazıları yazan replika telefon diyorki el lıer şeye rağmen fazlasıyla başına buyruktur, yetkinleşmiş h;-yakındır, ama arzunun gerçek hedefi tenlerin birbirlerine karşı fından açılmasıdır.Bununla birlikte arzunun kendisi de yenilgiye mecburdur v,.^, arzuyu bitiren cinsel birleşmenin bu arzunun asıl hedefi olmadı^, belle cinsel yapımızın birçok öğesi arzunun yapısının zorun.ıj 4,’; Özellikle de penisin ve klitorisin kabarması. Bu kabarma, gerçek;.] tarafından olumlanmasından başkaca bir şey değildir. Dolayısıyla^' tençli bir şekilde olmaması, yani onu bir alet gibi kullanamamamız ve isiençdışı gelişimiyle bedenin bilinci istila etmesi anlamına gele;,. ya eşlik eden biyolojik ve özerk bir fenomenin söz konusu olmasıfp,.
runludur. Burada iyice anlaşılması gereken şey, cinsel organın,işiel;^
istençli kaslarla çalışmadığıdır, bu tür istençli çalışan kaslarla cky
madiğidir; cinsellik istençli kaslarla çalışan organlara bağlı olsaydı,^ mm tezahüründen ibaret olurdu. Ama aslında cinsel ^
sel organların olduğunu düşünecek olursak, olumsallık da yeniden0.^ Özellikle de, erkeğin dişinin içine girmesi, arzunun varmakistediŞ/-^^ kemiğe bürünmeye uygun düşmekle birlikle, cinsel yaşamınii-j olumsal bir kipliği olarak kalır (nitekim cinsel orgamn birleşme ganik edilginliğini hatırlayalım; ileri doğru gidip geriye çekilen, coses riye taşıyan ya da onu geri çeken bütünüyle bedendir, penisin pj yardımcı olan ellerdir; penisin kendisi elle yönelilen, daldınlaıt is kullanılan bir alet olarak belirir ve a>mı biçimde vajinanm açıltnasntiı ması da istençli olarak sağlanamaz). Ve cinsel zevk almadagerçey bir olumsallıktır. Aslına bakılırsa bedenin kapanına kısılan bilinç t?! noktasının bulunması, yani bilincin beden(in) bilincinden ibaret ok nun ardından da bedenliğin düşünümsel bilinci haline geleceğibna menin ortaya çıkması normaldir. Gerçekten de zevk, -fazlasıyla gibi- düşünümsel bir bilincin “zevlee dikkat” olarak belirmesini ffioia var ki zevk, arzunun ölümü ve yenilgisidir. Arzunun ölümüdür,?!'^ yalnızca tamamlanması değil, bitiş noktası ve sonudur. Budat^ıa* olumsallıktan ibarettir: cisimleşme sertleşmeyle ortaya çıkar ve şalmayla sona erer. Ama ayrıca zevk, arzunun
Nân. düşünülmüş kendi-içinin cisimleşmesine yönelik dikkat olan ve aynı anda da başkasının cisimleşmesinin unutulması olan bir bilmem ortaya çıkışını n;aave eder Bu da artık, olumsallığın alanına ait değildir. Şüphe yok ki büyu-krınvış bilince geçişin, adına zevk denen bu özel cisimleşme kipi vesilesiyle ger-ı;eideşmosı olumsallığını korumaktadır-nitekim zevkin müdahalesi olmadan da iuîunümsel olana geçişin pek çok şekli vardır—, ama cisimleşme girişimi olarak ir:unun yarattığı devamlı tehlike odur ki, bilinç kendini cisimleştirirken başka-ütııncisimleşmesini gözden kaybeder ve onu nihai hedefi kılacak ölçüde kendi csnıleşmesınde yoğunlaşır. Bu durumda okşama zevki okşanma zevkine dönü-kendı-içinin talep ettiği şey, bedeninin bulantıya varıncaya kadar kendinde i,;ld;gım hissetmektir. Aynı anda temas kopukluğu ortaya çıkar ve arzu hedefı-jv ıskalar. Hattâ çoğu durumda, arzunun bu yenilgisinin mazoşizme doğru bir geçşı motive ettiği, yani kendini olgusallıgı içinde kavrayan bilincin başkasının biiiu tarafından başkası-için-beden olarak kavranmayı ve ötesine geçilmeyi ta-kf euıgı bile olur: bu durumda nesne-başkası çöker ve bakış-başkası belirir; bi-anem, başkasının bakışı altında kendi teninin içindeki solgun bilinçtir.
.\raa ters yönden de, arzu, almak ve kendine mal etmek, sahip olmak arzusu ola-ak kendi yenilgisinin kaynagmdadır. Nitekim bulanıklığın başkasının cisimleş--ı£SLnıha)’ata geçirmesi yeterli değildir: arzu, bu cısimleşmış bilinci kendine mal r -gneaırasudur. Dolayısıyla doğal olarak okşamalarla degtl de tutma ve içine gir-I iimlenyle sürdürülür. Okşamanın tek hedefi başkasının bedenine bilinç ve j:r::>âkle nüfuz etmekti. Oysa şimdi, doygunluğa ulaşmış bu bedeni almak, dzde ratmak, onun içine girmek gerekir. Ne var ki bu durumda yalnızca kavaraya, sürüklemeye, elimde tutmaya, ısırmaya çalışmamdan ötürü, bedenim olmaktan çıkar, yeniden ben olan sentetik araç haline gelir: ve aymı anda baş-da cisimleşme olmaktan çıkar: durumundan hareketle kavradığım dunya-^ortasındaki bir araç haline yeniden gelir. Teninin yüzeyine yükselen ve be-101 kendi tenimle tatmaya çalıştığım'* onun bilinci, bakışım altında silinip gider: pndekinesne-imgelerıyle birlikte yalnızca bir nesne olarak kalır. Aynı zamanda ^kiigım da kaybolur: bu, arzulamayı bıraktığım anlamına gelmez, ama ar-Scuddesımyitirmiş, soyut hale gelmiştir; anık bu sadece kullanmak ve almak tosudur, almak için debelenirim, ama debelenmem bile cisimleşmemi yok ^—şmıdı, bedenimin yeniden kendi imkânlarıma (bu noktada, alma imkânı-
ma) doğru öiesine geçerken, benzer biçimde başkasının kend; e. ne doğru ötesine geçilen bedeni de (en olma menebesınden sslı Lcbesine düşer. Bu durum, arzunun hedefi olan cisimleşmenin ' dc bir kopuşu gereklirir: başkası bulanıklık içinde kalabilir. ' rak kalabilir; ve ben onu anlayabilirim; ama bu anık benim kend. gıyla kavramadığım bir tendir, bir başka-bılıncın cısımîeşmes; f,,., başka-nesnenin özelliğinden başka bir şey olmayan bir lendır karşısındaki beden (bir durum içindeki sentetik bûıun ölurdrn Çr " la kendimi yeniden arzu aracılığıyla içinden çıkmava şaksnc'm, dv' rum, yani nesne-başkasını, aşkınlığının hesabını sorrr.ak ıç n k y . ken, bu nesne-başkası tam da tüm nesne olduğu için yi-, /■ kurtulur. Hattâ aradığım şeye ilişkin belirgin bir anıaViÇ, n.l;' rim, ama yine de araştırmaya angaje olurum. Alırım, ve a..rk;- ü-. rim, ama ellerimin arasına aldığım şey almak ıstedır.m.Çcr. hisseder ve buna katlanırım, ama ne\n almak istediğimi mv.;, rim, çünkü, bulanıklığım içinde arzumu anlama s-Çcum -> ^ ^ uyandığında ellerinin yatağının kenarlanna kenetlenmiş el: .-■ ama bu davranışa neden olan karabasanı hatırlavamavan min kökeninde yer alan bu durumdur.
Sadizm tutku, kuruluk ve debelenmedir. Debelenm.ee.: ı...
angaje olduğunu anlamadan kendim angaje olan gibi k.v.mv.m, A-, vaadettiği hedefe ilişkin açık bir bilince de, bu angajmamı bir anısına da sahip olmadan angajmanında direten bir kendi-\x:.i^ ruluktur, çünkü arzu, içinde bulunduğu bulanıklıktan kımuidtğ3 ya çıkar. Sadist, bedenini sentetik bütünlük ve evlcm inerken olniı kavramıştır; yeniden kendi olgusallığımn devamlı kaçışı içindeyenai kası karşısında kendini salı aşkınlık olarak duyumsar; bulanıkb^b>3 dehşet gibi algılar, aşağılayıcı bir durum olarak görür; bunun nefes bulanıklığı kendi içinde ğaçeleleşfircmemesi de olabilir. Soj nen ve hem debelenme hem de kuruluk olan olarak, sadist Amacı, tıpkı arzuda olduğu gibi, başkasını yalnızca nesne-cisimleşen salt aşkınlık olarak kavramak ve tutsaklaştırmakıır cisimleşen-başkasını aletsel bir şekilde kendine mal etmek, ona çıkar. Nitekim, bu sadizm “uğrağı”, cisimleşen kendi-içinin,
fnesinı kendine mal etmek üzeıe kendi eisimleşmcsımn ötesine geçtiği andır. Sa-(Jızm hem cisimleşmenin reddi ve her turlu olgusallıktan kaçıştır, hem de başkasının olgusallığını kapmak için gösterilen çabadtr. Ama başkasının cisimleşmesini kendi kendisinin cisımleşmcst)'le gerçekleştiremediği ve bunu da istemediğinden, bizatihi bu olgudan ötürü başkasına araç-nesne, kullanılabilir-nesne muamelesi yapmaktan başkaca imkânı da olmadığından, cisimleşen varoluşu gerçekleştirmesi için başkasının bedenini bir alcı gibi kullanmak ister. Sadizm şiddet aracılığıyla başkasında cisimleşme çabasıdır ve bu “cebren” cisimleşme de esasen bu başkasını kendine mal etme ve kullanma olmak zorundadır. Sadist, -tıpkı arzuda olduğu gibi— başkasını, kendisini gizleyen edimlerinden soymak ister Teni, eylemin içinde keşfetmek ister. Ama arzudaki kendi-için, ten olduğunu başkasına açınlamak üzere kendi teni içinde kaybolduğu halde, sadist, bir yandan kendi tenim reddederken, bu teni zorla başkasına açınlayacak araçlar kullanır. Sadizmin hedefi dolaysız sahiplenmedir. Ama sadizm kararsızdır, çünkü yalnızca başkasının teniyle zevklenmez, bu tenle doğrudan bağlantı halinde, kendi cisimleşme-mesiyle de zevklenir. Cinsel ilişkilerin karşılıklı olmamasını [non-recıprocite] ister, ten aracılığıyla tutsaklaştırılmış bir özgürlük karşısında özgür ve kendine mal eden güç olmaktan zevk alır. Bu yüzden sadizm, teni başkasının bilincinde hoş/ea türlü mevcudiyete getirmek ister: replika telefon başkasına bir alet muamelesi yaparak onun bu tene mevcut olmasını ister, onu teni acı aracılığıyla mevcut kılar. Nitekim acıda, olgusallık bilinci istila eder ve sonuçta düşünümsel bilinç üzerine düşünülmemiş bilincin olgusallıgıyla büyülenir. Dolayısıyla acı aracılığıyla gerçekten de bir cisimleşme vardır. Ama acı aynı zamanda da birta-hm aletler aracılığıyla sağlanır; işkenceci bir kendi-içinin bedeni acı veren bir alenen başkaca bir şey değildir. Kendi-için böylece ve en baştan itibaren başkasının özgürlüğünü aletsel yoldan kapmanın, yani tahrik eden, avuçlayan, kavrayan, vb. kişi olmayı bırakmaksızın bu özgürlüğü tenin kalıbına dökmenin yanıl-sanusını seçebilir.
Sadizmin gerçekleştirmek isteyeceği cisimleşme tipine gelince, bu tam da misieken diye adlandınlan şeydir. Müstehcen, başkası-için-varlığın hoş olmayanın cinsine ait bir türüdür. Ama her hoş olmayan müstehcen değildir. Hoşlukta Igrâcel, beden bir durum içindeki psişik olan olarak belirir. Her şeyden önce de Wetı kendi aşkınlıgını aşılmış-aşkınlık olarak açığa çıkarır; edim halindedir ve lurumdan ve
lecckten şimdiki zamana taşman algısal b\r süveı,' i(,inde kavTan.r hoşluğu olan edim, bir yandan iyi uyarlanmış bir makinenin ‘î yandan da psişik olanın kusursuz öngbrülcmczliğıne sahıpıir, gördüğümüz gibi psişik olan başkası için öngörülemez nesnedir . > gu olan edim her an için tastamam anlaşılabilen edimdir ve onda ,^,/ dikkate alındığı ölçüde böyledir. Dahası, edimin bu akıp gideni sursuz adaptasyonundan kaynaklanan bir tür estetik zorunluluk U:;. nır. Aynı anda gelecekteki hedef de edimi bütünlüğü içinde aydınL.,.'' min gelecekle yer alan kısmı tümüyle öngörülemez kalır, bununla -.' halindeki bizatihi beden üzerinde akıp gideceği andan itibaren zon-te olmuş olarak görüneceği hissedilir. Aslına bakılırsa hoşluğu oluj,; .. zorunluluğun ve özgürlüğün bu hareketli imgesidir (nesne-başk^^ olarak). Bergson, bunun iyi bir betimlemesini yapmıştır. Hoşlukta-ortaya koyan araç bedendir. Hoşluk içeren edim bedeni şaşmaz bir açığa çıkardığı ölçüde, bu bedenin varoluşunu her an doğrular: ve önce almak-için-varlığmı ortaya koyar. Tutmayı gerektiren bir haren kavranan olarak, kendi varlığında beklenen olarak görünür, ^;.s Özgürlüğünü davranışının öngörülemezliğiyle onaya koyan olarak, ^ ğmın kökeninde görünür; kendi kendisini dummun doğrulayıcı çarj üretir gibidir. Şu halde hoşluk, ...için hendi-hendinin temeli olacakbinsj nel imgesini gösterir. Dolayısıyla olgusallık, hoşluk tarafından giyfc, nir: tenin çıplaklığı bütünüyle mevcuttur, ama gönilmesi mümkündü le ki, hoşluğun en üst derecedeki işvesi ve en üst dereceden tne\;k açılmış bedeni hoşluktan başkaca bir giysisi, bir örtüsü olmaksEuııtsiı tir. En hoş beden, ten seyircilerin gözleri önünde bütünüyle mevc;.a de, edimlerinin bu teni görünmez bir giysiye büründürerek lüıuud; sakladığı çıplak bedendir. Bunun tersine hoş olmayan, hoşluğunbfJj rinin, gerçekleştiği sırada engellenmesiyle ortaya çıkar, HarekeurA! lebilir. Bu durumda beden yine de kendisini doğrulayan bir bûıunt sa da, salt alet kimliğiyle böyledir; aşılmış-aşkınlığı ortadankalkar«î likte benim evrenimin araç-nesnelerinin yanal üsibelirlenmesı ob: silinip gider. Edimlerin tutarsız ve şiddetli olması da mümkündür da duruma uyum çöker; durum kalır, ama durum halindeki bir tür boşluk, bir kopukluk sızar, Bu şekilde başkası replika telefon yazdı ve sundu..
