replika telefon ile mahser bilgileri234 sizlere en güzel yazıları yazan replika telefonlar elinden gelen gayreti gösterdi ve replika telefon diyorki verebilirdi (Harold Jiletine yine somurtmaya baışladı). Stu, bran’in Honda’sını kul-j)ı Frannie ise Harold'ın arkasında yolculuk ediyordu. Öğle yemeği "jTıvin Mountain’de durdular ve birbirlerini tanıma yolculuğunun ilk ijıılannı temkinle atmaya başladılar. Aksanları Stu’ya komik geliyor-j^3İan yavarak söylüyorlardı, r’leri ya vurgulamıyorlar ya da değiştiri-•Ijfdı. Herhalde onlarda onun konuşmasını komik buluyor olmalıydılar, şitidalıa bile fazla.
Bomboş bir salonda yemeklerini yediler. Stu bakışlarının sıkça Fran’in hayat dolu gözlerine, küçük ama kararlı çenesine, duygularındaki .jjiiTiebağlı olarak kaşlarının arasında oluşan ince çizgiye kaydığını fark m konuşması, görünüşü, hatta saçlarının şakaklarından geriye gidişi bile .liışuna gitmişti. Onu istediğini fark etmeye başlamıştı.
|•3y,0klahoma'cla, anacaddede ölü bir adam ’.ardî. m vrndü-ylşüne pek şaşırmam işti. Shoyo'dan ayrıldığır»dan ben cek . .c .jfsılaşmıştı. ama herhalde gördükleri toplam -.ay mm bki biic de-gazı yerlerde ölümün kokusu o kadar yoğun ve ağîrds ki lasanı hasta Fazladan bir ceset var ya da yok hiç fark etmiyordu.
/ynva ceset doğrulup oturunca öyle şaşırdı ki bivıkfctmin kontrolünü Yalpalayıp çarptı ve Oklahoma'nın 3. Karayoiu'r.un kaldırımına piliye düştü. Avuçları ve alnı çizik içinde kalmıştı.
•‘Vay be, kötü düştünüz bayım,” dedi ceset. .N'ick'e doğm sarsakça /.(jverek. “Değil mi? Aman yabbi!”
Nick bunların hiçbirini duymamıştı. Kaldırımda ellerinin arasında jjj,alnındaki yaradan akan kanların damladığı yere bakıyor ve kesiğin jtinliğini merak ediyordu. Bir el omzuna dokununca cesedi hatırladı ve .«leridehşetle dolarak yaralı elleri ve ayakları üzerinde hızla uzaklaşma-içalıştı.
"Sakin olun,” dedi ceset ve Nick. karşısındakinin bir ceset değil, mutatla ona bakmakta olan genç bir adam olduğunu fark etti. Bir elinde ya-îiııçoğudolu bir viski şişesi vardı. Şişeyi gören Nick durumu hemen an-ît,Gördüğü bir ceset değil, içip yol ortasında sızmış bir adamdı.
.N'ick, ona doğru başını salladı ve her şey yolunda işareti yaptı. O sı-ılîilıkbirkan damlası, Ray Booth’un zarar verdiği gözüne doğru süzül-iVickgöz bandını kaldırıp gömleğinin koluyla sildi. O taraftaki görüşü îiınbirazcık olsun düzelmişti, ama sağlam gözünü kapatıp baktığında 'i)3hâlâ renkli bir btılamklıkian ibaretti. Bandı gözüne tekrar kapattı ve iiımadoğru yürüyüp, Kansas plakalı bir Plymouth'un yanına oturdu. Alnındaki kesiğin Plymouth’tm tamponundaki yansımasını görebili-'■ Çirkin bir görüntüydü, ama neyse ki kesik çok derin değildi. Bir '.yarayı temizledikten .sonra yara bandı yapıştırması kâfi ola-
cakli. Hâlâ sisteminde bulunan penisilinin onu koruyabileceğini f,j| ama kurşunun sıyırdığı bacağında oluşan enleksiyonun ona çektiren-, yet yüzünden içine bir korku yerleşmişti, bu yüzden aşırı Icmkinij j myordu. Avuç içine batmış taş parçalarını yü/.ünü buruşturarak
Viski şişesini elinde tutan adam tüm bunları ifadesiz biry(j^|^.. yordu. Nick başını kaldırıp bakmış olsaydı bu durumun luhaflığm, da fark ederdi. Yarayı görmek için arabanın tamponuna döndüğü sir^^j adamın yüzündeki canlılık aniden yok olmuştu. Yüzü bomboş, çizgisizdi. Temiz ama rengi solmuş bir tulum ve kalın tabanlı i^ 5(,(|, giymişti. Boyu bir yetmiş beş civarındaydı ve saçlar o kadar açık sarıydi ki beyaz gibi görünüyordu. Boş gözleri parlak maviydi. İpeksi saçlarım^ ve gözlerinin rengine bakılırsa atalarının İsveç ya da Norveçli olduğuna şüphe yoktu. Yaşı yirmi üçten fazla görünmüyordu, ama Nick daha son-ra kırk beş falan olduğunu düşünecekti, zira adam, Kore Savaşfmn .sonunu ve babasının bir ay sonra üniformasıyla gelişini hatırlıyordu. Bunları uydurmuş da olabilirdi elbet. Ama uydurmak, Tom Cullen'ın yetenekleri arasında yoktu.
Fişi çekilmiş bir robot gibi boş bir ifadeyle ayakta dikiliyordu. Sonra canlılık yüzüne yavaş yavaş geri döndü. Viski yüzünden kızaran gözleri parlamaya başladı. Gülümsedi. Olanları hatırlamıştı.
“Vay be, kötü düştünüz bayım. Değil mi? Aman yabbi!" Nick'in alnındaki kanın miktarını görünce gözlerini kırpıştırdı.
Nick’in gömleğinin cebinde küçük bir defter ve bir tükenmezkalem vardı. Düşüşe rağmen ikisi de yerinde duruyordu. "Beni korkuttun. Doğ-rulana kadar ölü olduğunu sanıyordum. Bir şeyim yok. Burada bir eczane var mı?”
Defteri tulumlu adama gösterdi. Adam defteri aldı. Yazılara baktı. Geri verdi. “Ben Tom Güllen,” dedi gülümseyerek. ‘V\ma okuyamıyorum. .Sadece üçüncü sınıfa kadar gidebildim, o zaman on altı yaşındaydım. Babam beni okuldan aldı. Çok büyük olduğumu söyledi."
Zekâ geriliği, diye düşündü Nick. Ben konuşamıyorum, o ise okuyamıyor. Ne yapacağını şaşırmıştı.
“Vay be, kötü düştünüz bayım!” dedi Tom Güllen. Bir anlamda bu. ikisi için de ilk seferdi. “Değil mi? Aman yabbi!”
"Hey bayım, buıuı ya|iama/sm!’’ diye bağırdı Tom heyecan dolu bir sesle. "Bu yasadışı! A-V ve bu yasa-dışı okunur. Bilmiyor
Ama adam, ona bir kez bile bakmaksızın içeri girmişti bile,
"Sağır mısın nesin'.>”diye bağırdı Tom .sinirli bir şekilde. bi! Sağır mı...”
Cümlesi yanda kaldı. Canlılık ve heyecan yüzünü terk etti, fişi çekilmiş robota dönmüştü. Aptal Tom’un bu hali, May’de bir durumdu. Hafifçe yuvarlak İskandinav yüzünde derin bir muılu|a|^j^ vitrinlere bakarken aniden olduğu yerde kalakalır ve ifade.sizle.şircjj gj rileri. Tom yine gitti, diye bağırır ve gülüşmeler olurdu. Babası yanınday sa surat asar ve Tom'u normale dönene dek dirsekler, hatta bazen na ve sırtına peş peşe yumruklar indirirdi. Ama Tom’un babası 1985'jj^ ilk yansından sonra ortalıkta giderek daha az görünmeye başlamıştı, raBoomer’s Bar ve Izgara'da çalışan kızıl saçlı bir garsonla ili.şkisi vardı İsmi DeeDee Packalotte’ydi replika telefon (bu isimle ne çok dalga geçilmişti; ve birvd kadar önce Don Cullen’la kaçmışlardı. Sadece bir kez, yakındaki Slapo-ut'ta pire yuvası ucuz bir motelde görülmüşler, ondan sonra ikisini ne gören, ne duyan olmuştu.
İnsanların çoğu. Tom’un ani donup kalışlarını zekâ.sının daha da gerilediğine dair bir işaret olarak görüyordu, ama bu boşluklar aslında neredeyse normal seviyedeki düşünce seanslarıydı. İnsanoğlunun düşünme işlevi tümevarım ve tümdengelim temellidir (en azından psikologların söylediği bu) ve zekâsı geri olanlar, tümevarım ve replika telefon tümdengelime başvuramaz. dolayısıyla sonuçlara varamazlar. İçeride bir \erde hatlar kopmuş, kısa devre olmuş, düğmeler bozulmuştur. Tom Cullen'da ağır bir zekâ geriliği söz konusu değildi ve basit bağlantılar kurabiliyordu. .Arada sırada-dünyadan koptuğu anlarda- karmaşık bir tümdengelim veya tümevarım bağlantısı kurabiliyordu. Böyle bir bağlantı kurma ihtimalini, normal bir insanın hatırlayamadığı ismin "dilinin ucunda" olması gibi hissediyordu. Bu gerçekleştiği zaman ise duyusal girdilerin anlık akışından ibaret olduğu söylenebilecek gerçek dünyayı bir kenara bırakıyor ve kendi zihnine çekiliyordu. Yabancı ve karanlık bir odada, bir elinde bir lambanın fişini tutan, diğer eliyle
Mahkeme binasının ününde küçük bir meydan vardı. Mcvıi.
İkinci Dünya Savaşı’m betimleyen bir asker heykeli duruyordu, [i '' 'y. kı plakada, bu anılın llarper kasabasının IJLKId.bRI İÇİN PN D.AKÂRl.lCil GOSTPKİİN geiKjlerinin anısına dikildiği yazılıydı. dros ve Tom Cullen, bu heykelin gölgesinde oturarak Undervvood Domuz Eli. UndeiAvood Baharatlı Tavuk ve patates cipsi yedi. Niti
nmda. sol gözünün hemen üzerinde X .şeklinde yara bantları vardı, ' dudaklarım okuyor (ve biraz zorlanıyordu, zira Tom konuşurken bir da ağzına lokmalar alıyordu) ve konserve yiyeceklerden bıktığım Juv yordu. Şöyle eızırdayan koca bir biftek için neler vermezdi.
Tom oturduklarından beri sıısmamıştı. Araya sıkça, aman
değil mi? serpiştirilmiş, genellikle kendini tekrarlayan konuşmalardı Şj|.|j pek aldırmıyordu. Tom ile karşılaşana dek insanları ne kadar özlediğj„j içten içe dünya üzerinde kalan son in.san olmaktan ne denli ^^orkiuğ^j^ fark etmemişti. Hatla salgının sağır dilsizler dışında herkesi öldürmüş bileceğini bile düşünmüştü. İçinden gülümseyerek artık vığır diKı^Pf zekâ özürlüler dışında herkesi öldürmüş olduğu ihtimalinin de söz konusy olabileceğini düşündü. Yaz. güneşinin altında, gündüz saat ikide onueskn, diren bu düşünce, o gece geri dönecek \e hiç de komik gorumiK'şeeekiı Tom'un herkesin nereye gittiğini düşündüğünü merak em. Babasının birkaç sene önce bir garsonla kaçtığım, loın'un Norbutı Çdtlıği'ndeasak işleri japtığmı. Bal Norbutt’un iki sene önce Tom'un "ıısum sağlidiem," düşünerek balta kullanmasına izin verdiğini, "büsük çocukların" birsıece Torna saldırdığım ve Tom'un, "Onlara karşı kosduın, neredeşse ölü\or-lardı. biri yırtıklar yüzünden hastaneye kaldırıldı. .\A . bu yırtık dne okunur, Tom Cullen bunu yaptı işte," diye anlatışını, annesini Bayan Bla-kely'nin evinde bulduğunu, iki kailmm da otııı ına odasında ölmüş olduğunu ve Tom'un kaçtığını dinledi, inanışına göre izleyen biri varsa İsa cennetten inip ölüleri götürmezdi (Nick, Toın'ım İsa'sının bir anlamda Noel Babaya benzediğini düşündü, bacadan girip hediye bırakmak yerine ölüleri götürüyordu). Ama Tom. May 'in bomboş olusuna ve kasabadan geçen yol üstünde hiçbir hareket olmayışına dair bir şey söylememişti.replika telefon sundu...
